kürk mantolu madonna

Ben Sabahattin Ali'yi çok sevdim. Bu kitabı bitirdikten sonra ikinci bir kitabını okudum hemen. Öykülerinin olduğu bir kitap: Yeni Dünya. Sonra gittim iki kitabını daha aldım. İçten samimi geldi bana anlatımı, tasvirleri... Karakterleri bazen çok tanıdık bazen sıradışı, biraz melankolik. Yusuf Atılgan da ben de benzer duygular yaşattı aslında. Hafif bir melankoliye girdim çıktım. Belki hangi kitabı okumuş olsam o dönemde benzer şeyler hissedecektim, malum kendi algılarım üzerinden yaşıyorum kitabı. Her hikayede bana dair bir şey bulabilirdim, kalbi kırık bir kadın, aylak bir adam, ne aradığını bilmeyen birisi (ama inatla arayan), işten güçten sıkılmış biri, yalnız; mutsuz; bıkmış; yorulmuş birisi, kaçmak isteyen, uzaklaşmak isteyen, insanlardan sıkılmış, insanları anlamayan, anlamak da istemeyen kendini farklı sayan birisi... Ben de bu iki kitap da kaçma isteği uyandırdı. İnsanlardan uzaklaşma, kafamı dinleme ve dünyayla bağlantıları kopartıp sessizliğin içinde kendi kendime kalıp düşünme... Bir de bencil olmak istedim! Tabi bu arkadaşlarımdan aldığım bir kaç yorumla ve tavsiyeyle de örtüşen bir istek oldu. Zira insanlar sırf insan oldukları için bile anlayışı ve hoşgörüyü haketmiyorlar bazen. Bense ne kadar inanıyordum her insanın iyiliği hakettiğine ve iyiye güzellikle karşılık vereceğine. Meğer iyilikten maraz doğabiliyormuş.

Neyse. Bir yandan da yalnızlığa dair düşündürdü beni. Yalnızlığımı sevesim geldi, koruyup kollayasım; kimse acıtmasın diye canımı...  İnanırdım ne güzel insanlara ben eskiden, güvenirdim. Ya da böylesi mi güzel bilmiyorum; inanmamak...

Gün geçtikçe duvarlarım kalınlaşıyor. Bu duvarları hem ben aşamıyorum hem de başkaları. Kendime duvarlar mı örüyorum, kendi boyumun yetmediği... Neden ki bu samimiyetsizlik, bu tedirginlik, korku! İnsanlar, beni çok yoruyorsunuz. Çok tuhaf yaratıklarsınız. Bana belki de en çok kendinize yabancı...

Gözleri ufalmıştı

Burnu ve kulakları aksine büyük

saçları seyrek

çizgileri yüzündeki...

ifadesizdi yüzü

mutlu değildi

sanki yaşanacak her şeyi tüketmiş

bütün duygulara çentik atmış

dahası kalmamıştı.

yola çıkıp düzlüğe varan

ne ardında ne iki yanında

başka dönüşü olmayan,

yol aldıkça sırtında çantası

bedeni ağırlaşan bir adam gibi

seslense sanki şöyle derdi

otursam yol bitmeyecek

yürüsem sonu yok

yalnız da yürünmüyor

yolum uzunsa ömrüm kısa olsun

edecek duası da yoktu

ya da inancı kendi varlığından başkasına

yoksa ya al yükümü

ya beni diye açardı ellerini de

kim bilir ne dualardan sonra

çaresiz bakakalmıştı artık inanmadığı tanrıya

Zorunda olduğu için yaşıyordu

aldığı nefes

yediği aş

yaptığı iş kadar..

Usulca içeriye giriyor

Karşımda öylece oturuyordu bütün gün

bir masanın arkasında

her gün aynı çizgili takım

iki çift kravat

üç kelime ile günü kurtarıp

geldiği gibi usulca gidiyordu evine

ütüsü bozulan pantolonuyla

Niyedir ondaki karamsarlığa özeniyordum

bilgelik vardı küçülmüş gözlerinde

belli doymasa da karnı

oturmuştu bin bir türlü sofraya

Yalnızlığı yakıştırıyordum ona

bana yakışmazdı

pot dururdu danışmadaki kadına

nasıl bir terziyse artık

kumaşı ipliği makası

ona keder biçmişti fazladan

bana iki parmak dikiş payı koymadan.

Anlatsa tutup da bir yerinden

nasıl mutsuz olunur böyle içten

nasıl bir adam dua bulamaz gece yatarken

anlatsa dinlerdim

belki özenirdim de

ben ne yaşamadım da

böyle eksik kaldım diye

neden herkes kadar yalnızım

herkes neden bu adam kadar yalnız değil

yalnızlığımızı neden yaşayamıyoruz

neden yalnız yaşanmıyor

mutsuzluğumuzu neden yaşayamıyoruz

neden mutlu olmak zorundayız

kaçacak bir deliğimiz oldu her duvarda

ya da alçak duvarlardan atladık

ama bu adam..

öylece duruyordu yolun ortasında

itmek istedim onu

dürtmek, sırtıma alıp taşımak

hatta tepki versin diye

çimdik atmak istedim

yürü be adam!

bilseydim dostum olacak bu adam bir gün

sanırım gurur duyardım kendimle

kilidi yalnız bende olan bir kapı bulmuş

kapının ardındaki sır

ne kadar sır-adan olsa da hikayesi

bana anlatılmış sadece

sır adamın benimmiş gibi tek izleyicisi

Yanında durmak istedim sonraları

tanıdıkça onu

yolun ortasında durup

sadece beklemek istedim

korktum!

yürüyüp yürüyüp de

yol alamamaktan

son kavşağı kaçırmaktan

ya da bir gün belki

kolayca aştığım duvarlardan birine

takılıp da asfalta toslamaktan.